Ataşehir Beşağaç
Anaokulu

Dünyada eğitimin nasıl daha iyi hâle getirilebileceğine dair tartışmalar uzun yıllardır sürmektedir. Her ne kadar bu sorgulama bugün daha çok bizim kuşağımızın sorumluluğu gibi görünse de, insanın ve öğrenmenin doğasına uygun eğitim modelleri üzerine atılan adımlar dünya genelinde çok daha eskiye dayanmaktadır. Montessori pedagojisi, bu arayışın en köklü ve sonuçları tanımlanmış sistemlerinden biridir.Okulumuz, temelinde Montessori felsefesini benimseyen bir eğitim anlayışıyla yapılandırılmıştır. Bu doğrultuda okulun temel bileşenleri aşağıda özetlenmiştir:

Konsatrasyon

Konsantrasyon, çocuğun gelişiminin temel taşlarından biridir. Çocukların anlamlı işlere derin bir şekilde odaklanabilmesi, öğrenmenin kalıcılığını ve niteliğini doğrudan etkiler. Bu nedenle okulumuzda konsantre çalışma büyük bir özenle desteklenir.Gelişmiş dikkatin ön koşulu ise doğayla temas hâlinde olmaktır. Her mevsim bahçeye çıkabilen, doğayla düzenli ve ritmik bir ilişki kurabilen çocuk, içsel olarak dengeye gelir ve çalışmaya daha kolay odaklanır. Doğa, çocuğun konsantrasyon kapasitesini besleyen temel unsurlardan biridir.Konsantrasyon çocuklarda oldukça incinebilir bir yapıya sahiptir. Bu nedenle okul akışı, dikkati bölmeyecek şekilde planlanır. Sürekli branş dersleriyle kesintiye uğrayan programlar, çocuğun derinleşme becerisine zarar verebilir. Bir çocuğun başladığı işi tamamlayabilmesi, Montessori yaklaşımında büyük bir değer taşır.Dikkatin korunmasında yetişkinlerin tutumu da belirleyicidir. Sürekli yüksek sesle yönlendirme yapan bir öğretmen, grubun genel konsantrasyonunu olumsuz etkileyebilir. Bu nedenle öğretmenler uzaktan seslenmek yerine çocuğun yanına giderek iletişim kurar.

Özgürlük ve Sorumluluk

Montessori yaklaşımında özgürlük, sorumlulukla birlikte ele alınır. Çocuklar ve yetişkinler, ancak sorumluluğunu alabildikleri alanlarda gerçek anlamda özgür olabilirler.Bu nedenle çocukların gelişim düzeylerine uygun sorumluluklar onlara devredilir. Bu durum çocukların irade gelişimini destekler ve özgürce davranabilme becerilerini güçlendirir.Anaokulunda çocuklar; hangi işle ilgileneceklerine, bu işi ne kadar süreyle yapacaklarına ve nerede çalışacaklarına kendileri karar verebilirler. Bu özgürlük, yapılandırılmış ve güvenli bir çerçeve içinde sunulur.

Gerçeklik ve Doğa

Çocuklar erken yaşlarda dünyayı keşfetme arzusu ile doludur. Bu nedenle onlara sunulan bilgi ve materyallerin gerçeklikle örtüşmesi büyük önem taşır. Hayvanların orantısal boyutları, kullanılan malzemelerin gerçek materyallerden oluşması ve iletişimde dürüstlük, çocuğun dünyayı doğru bir şekilde anlamasına yardımcı olur.Doğa, çocuğun en temel ihtiyaçlarından biridir. Bir çocukta gelişimsel ya da duygusal bir zorlanma gözlemlendiğinde, şu soru mutlaka değerlendirilmelidir:

Güzellik ve Estetik

Çocuğun bulunduğu çevre güzellik ve estetik duygusu taşımalıdır. Nitelikli ve özenle hazırlanmış bir ortam, çocukta kalite bilincinin gelişmesini destekler. Estetik, Montessori ortamında bir lüks değil; gelişimin doğal bir parçasıdır.

Montessori Materyalleri

Çalışmalar, özel olarak tasarlanmış Montessori materyalleri ile gerçekleştirilir. Bu materyaller, bir kavramın özünü çocuğun somut olarak deneyimleyebilmesine olanak tanır. Çocuk, yalnızca eline alıp deneyimleyebildiği bilgiyi zihinsel olarak haritalandırabilir.Aynı zamanda bu materyaller dönüştürülebilir ve birbirleriyle ilişki kurulabilecek niteliktedir. Somutluk ve ilişkisel yapı, beyinde sinaptik bağlantıların gelişimini destekler.

Düzen

Montessori okullarında güçlü ve tutarlı bir düzen vardır. Çocuk, içsel olarak düzene ihtiyaç duyar. Neyin nerede olduğunun bilgisi, çocuğa güven verir ve çevreye hâkim olmasını sağlar.Düzen; keşfetmeyi, konumlandırmayı ve aidiyet duygusunu birlikte içerir.

Toplumsal Yaşamın Gelişimi

Montessori okulları, sağlıklı bir toplumsal yaşamın temelinin sağlıklı bireylerden geçtiğini kabul eder. Bu nedenle öncelik, “sağlıklı ben”in gelişimidir. Ancak kendisiyle uyumlu bireyler, birlikte yaşamanın gerektirdiği sosyal dengeyi kurabilir.

Okulda çocuklar bizim onlar için hazırladığımız bir ritim ve çevrede büyürler. Ritimden kastettiğimiz akışta ne zaman neyin yapılacağının sabit olmasıdır. Örneğin gün çemberde günaydın ile başlar, montessori çalışma saati ile devam eder, öğle yemeği yenir, bahçeye çıkılır, branş derslerine geçilir, ikindi kahvaltısı yapılır, serbest oyun oynanır ve gün veda çemberinde biter.Her gün bu ritimde yaşadığımız zaman çocuklar onları neyin beklediğini bilir halde olur. Bu da güven içinde olmalarını sağlar. Yedi günlük tekrarlar ritmin temelidir.Çevre çocukların en büyük öğretmeni. Montessori okullarında çok ayrıntı ile hazırlanmış bir çevre tasarımı vardır. Çocukların gelişimi için ihtiyaç duyulan malzemeler eğitmenler tarafından belirli kurallar çerçevesinde hazırlanır.

Çevre çocuk tarafından anlaşılır, onlar için hazırlanmış profesyonel malzemeler, sadelik içeriyor mu diye bakarız.Sınıflardaki materyaller günlük yaşam ve duyusal çalışmaların ağırlığı ile başlayan, çocuğu gerçek işlerde tutan, her bir kavramın somutlaştırıldığı özel üretilmiş materyallerdir.

Çocuklar Beşağac’ a geldikleri an itibaren ilk önce onlara duyduğumuz saygıyı hissederler. Çocuğa saygı okulun temel felsefesi. Bu saygıyı nasıl hissder diyecek olursak çocuk okula geldiği ilk an itibaren kendi alanına saygıyı bulur. Okula geleceği ilk gün yüksek sesle ona doğru giden, ona sürekli bir şeyler yapmayı teklif eden bir öğretmenle karşılaşmaz. Çünkü henüz bizi tanımıyordur çocuk. Tanımadığı kişilerle bir şey yapmasını beklemek gelişime çok uygun bir tutum değildir. Biz ilk önce çocuğa alan tanırız. Bizi kendi gözlem ve deneyimleri ile tanısın isteriz. Kendisi ortamı güvenilir bulduğunda bakışı, duruşu ile sinyaller verecektir. Bizim işimiz de bu sinyalleri takip etmek . Çocuğun güven bariyerini geçip artık bizimle temasa hazır olduğunu bildiğimiz an onunla temasa geçeriz. Bu okulun ilk günlerinde ona sunduğumuz saygıyı tarif ediyorsa da okuldaki bütün yaşam saygı doludur.Örneğin çocukların her türlü duyguyu yaşamasına olanak veren bir okuldur. Bahçede ayağı takılıp düştüğünde ona ‘canın acıdı’ diyip sarılmak çocuğun yaşadığı duyguyu geçiştirmemek, dikkatini dağıtmaya çalışmamak da saygının bir parçası. Çocuklar içlerinden gelen her türlü duyguyu yaşamaya olanak bulur.Çocuklar kendilerini regüle etmek için bazı krizlerin sonunda, ya da daha önceki bir krizi sağaltmak için ağlarlar. Bu duyguda geçiştirilmeye çalışılmaz.Duygularını yaşamaya fırsat buldukça o duyguya takılıp kalmayacaklarını biliyoruz. Bu duyguları yaşayıp geçebilmeleri için onları güçlendiriyoruz. Bu da duyguları geldiği gibi farkedip, yaşamaktan geçiyor.Saygı her adıma işlemiş bir başlık. Çocuk ne kadar yemek yiyeceğine, hangi çalışmayı ne kadar sürede yapacağına, kiminle birlikte olacağına kendisi karar verir.Okulda ‘hayır ‘ demek kültürün önemli bir parçasıdır. Çocukların ‘hayır’ları duyulur. Örneğin bir çalışma teklif ettiğimde hayır diyebilir, kendi aralarında katılmak istemediklere şeylere hayır diyebilirler. Bu durumlara saygı duyulur. Eğitime bakış açımız ‘bütünsel’dir. Onun herhangi bir hayırını duymamamız kişisel sınırlarını oluşturmasını güçleştirir. Yarın bir gün onları istemediği şeylere karşı sınırlarını çizebilen, bedensel ve ruhsal bu sınıra sahip bireyler olarak yetiştirmek bizim temel hedeflerimiz arasında.

Çocuklar yapmak, yapmak ve yapmak üzerine yaşarlar. Yüksek bir öğrenme motivasyonları vardır. Bu nedenle görüntü bir şey yapmamak değil de bunu yapmak istiyorum, bana bunu gösterir misin gibi ifadelerle doludur.Ama örneğin o an yapmak istememiş olabilir. Başka bir gündemi olabilir. Fakat süreklilik arz eden bir durum varsa altında başka ihtiyaçlar vardır ve aileyle görüşme yapılır.

Okulumuzda öğretmenlerin en önemli işi çocuğun enerjisini takip etmektir. Okula nasıl geldi, günü geçirirken duygusal dünyası nasıl, grup içinde onu desteklememe ihtiyacı var mı diye her birini gözlemlerim.Çocuğun okuldaki bağlanma figürüyüm. Her koşulda ona olan sevgimin değişmeyeceğini, şefkat dolu olacağımı çocuğa geçirebilmeliyim. Çocuklar bazen bu ilişkiyi sınamak için öğretmenlerin sınırlarını çok zorlayabilir. Öğrenmek istediği onu her koşulda sevip sevmediğimdir. Çocuğun davranışlarına değil onların ihtiyaçlarına odaklanırım.